Energy of the material

The images of Gabriele Musebrink
Exhibition opening on the 25th March, 2009 | Remscheid

"The type of painting fascinates me. The powerful, profound and yet joyous vitality of your images that include everything, holds together the facticity of our thoughts and feelings with no chance of completion, just because they are outside the realm of convention, is both mirror and freedom.

I wish you a great, quiet enjoyment of your work, the aura of spontaneity and unpredictability of an inner peace and serenity and ease to lead. "

Hans Sutter | Switzerland | 2012

" The material does not do what should it." Gabriele Musebrink has chosen this experience as a motto for her book about the varied possibilities of the spatula technologies in the art. Why material wants a little bit?

Since beginning of the modern age in the pedagogic art, more than 100 years ago material becomes apparent. We get to know it in images of Picasso and Braque as inserted little pieces Papp and wooden little pieces, as sprinkled sand with artists of the 1920s, we know it of the sculptural, almost relief-like order of the paint in the wavy lines with images van Goghs. The material with the image are painted, just the paints, from the artist with tools like paintbrush and spatula applied, became not necessarily apparent earlier in images. It served, like a well-bred butler, nearly invisibly, only of the transmission of image contents. But it belongs to the departure of the modern age that tracks of color orders escape like brushstroke and spatula lines and, in the end, the binding agent masses and also the pigment tracks, so to speak, from the servant's feature of the invisible messenger to inform of her own language.
This language shouts and lures us in Gabriele Musebrink's images with loud and quiet appeals. We are almost asked to look more exactly in the macro and microcosmic events which becomes visible here. We can remember überschemmte areas with the way of our looks above the zerschrundeten image planes, by gulches of the broken open stratifications, about sly clods to the surfaces of desert earth sceneries, in from erosion torn and from lava flows. We see paints which blossom like transparent petals which pass like crumbling bark. Our look follows her tracks, penetrates into the shifts and, besides, finds out quite unexpectedly a kind of archeology of the image origin between destruction and construction, or also between" Charging and unloading" as it formulates Gabriele Musebrink. We also see the powerful gestural intervention, a tension between the efflorescence of colours and the effect from bulky materiality.

We feel the warmth, the energy which these relief-like image forms hand in with which they fulfil this space which ask us to feel as it were with the eyes to feel. We feel while seeing the rough of the Schrunden, the miraculous smoothness of the wax covers, the hard intervention of the Formung to professional-like structures, the analysis between free informal doing of the paints and binding agents and the compelling intervention of the artist. We feel the tension between smoothness and roughness, between steady, from the Rakel like field furrow pulled Musterfächen and the free, telescoping bulges and streaks.

Gabriele Musebrink studied in the Folkwangschule and the polytechnic food art, history and communication sciences. She was active as a free graphic artist and exhibition creator for different clients like the diocese food, the old synagogue food and as an exhibition manager in the of rest land museum food, before she established herself as a freelance Künsterlin. Trips and wanderings, the analysis with the art of shoemaker, master builder and Giacometti made the form forces of the material more and more deliberate to her. She founded in 1997 own school for art and Far Eastern movement and concentration disciplines and published in 2007 a textbook about the work with fillers, pigments and binding agents.

Gabriele Musebrink's images stand in a long tradition in which artists like Willi Baumeister and Emil Schumacher made the form forces of earthly materials visible. Famous Willi Baumeister who has not examined the phenomena of the modulation of forms and patina of surfaces in long series of experiments here at all far away in the varnish factory Dr. Kurt Herberts together with Oskar Schlemmer and Franz Krause. Master builder experimented with dispersion paints, with painting reasons and Emil Schumacher was after the end of the 2 world war one of the explorers of the Informels ." The paints tear forms in themselves, the signs require paints– while I can be carried away, I win my image." if he has written and Gabriele Musebrink wins her images because she itself lets on the events between wet and dry binding agents and building materials, to sprinkled, blown up pigments, on the events between applying and removing, between charging and unloading and leads us in a kind of primeval world of the origin itself. However, tracks of melting and becoming also report about passing time, we can in her work which opens an interworld between Two-dimensionality of the image plane and Three-dimensionality of the material forms also the time ourselves. Spatial perception becomes no more, how earlier, for example, by perspective or color zones illusion of, but haptic, relief-like experienceable. We learn to look exactly and becoming the forms, the tears and shifts, in theirs Successively, in theirs" History" to read in these images.

Cézanne has said once, the artist does not work" after the nature" but in parallel with nature. In her miraculous book about the spatula technology Gabriele Musebrink makes clear, that all technology, all experimentation full of relish to the creative one" Do form" even counts, thus to the work like we experience the forming and offense in the nature. Her image worlds tell to us about it. Their paints come from the pigments of earth, sand and other minerals. But also the famous blue of Yves Klein is represented! (It closes an image row of chiller tones in his clearing light)

Gabriele Musebrink's images do not let go us so easily. The artist argues not only with the technical page of the form forces, but also in meditations after the Zen tradition with the question of another, transcendental dimension apart. Also this can be discovered while reading the tracks and in the gesture of the artistic intervention.
 How well that you can do everything here in the house and in hurrying for some time always new, deeper discoveries and wanderings in this primeval world of creative energy.
Gisela Schmoeckel | Art historian | Remscheid | 2009

"Sensitive, enraptured, ambiguous, but powerful, impulsive, determined – characteristic for the works of Gabriele Musebrink is that they always reflect both poles that belong to each nature, that they neither neglect one side nor the other. (...) and by their constant moving to and fro they reproduce their unity as an entirety constantly anew (...).

So being outside of time and spirit of time, as well as being outside of (in the sense of art history) attempts to categorize Musebrink´s work deals with and reflects the universal lawfulness of nature and the questions of men. As we experience different stages, phases and processes within the span of life and death, in which things are constantly changing, because life means movement and also change, Gabriele Musebrink´s paintings, most of them being done by (Spatula) merely are the momentary result deriving from the once noticed traces, that materialize themselves into a new shape, through the artist, as she herself describes this process of transformation. Each one of her paintings therefore is a condensation coagulated at this unique and not repeatable moment, which only has its validity in that very moment."
Kirsten Müller |  art historian | Essen/Deutschland | 2004

Galerie Mavin – Den Helder – Niederlande – 1998

Gabriële Musebrink
       
Gabriele Musebrink is in Essen geboren waar zij ook haar kunstopleiding gevolgd heeft. Zij woont ook nu nog in deze stad maar sinds 1992 verblijft zij veel in Italië. Zij heeft in verschillende steden in Duitsland geëxposeerd, maar ook in het buitenland en op dit moment heeft zij een simultane expositie in Berlijn.
Bij haar werk laat Gabriële Musebrink zich inspireren door overblijfselen in de natuur die wellicht vroeger een aantrekkingskracht vormden voor mensen die toen leefden mar nu een bijzondere aantrekkingskracht op haar uitoefenen en haar tot een dialoog uitdagen. Dat betekent dan niet dat zij meteen geïnspireerd door het betreffende object aan het werk slaat, daar gaan weken en soms langere tijden overheen. Op een gegeven moment is het haar duidelijk geworden hoe zij die dialoog met het door haar gevonden voorwerp tot uitdrukking kann brengen, maar die vormen hebben dan al zoveel gestalte gekregen dat zij weet hoe zij moet gaan werken en –zeker niet een onbelangrijkdetail- welk materiaal zij daarvoor gebruiken moet en hoe zij dat zal gaan gebruiken. Zij is er zich zeer van bewust dat het proces dat daarbij ontstraat een methode is om processen in ons bestaan zichtbaar te maken. In het vastleggen van een ogenblik, van het nu, wordt mede vastgelegd een voortgang uit het verleden en uit die samensmelting volgt een verwijzing naar iets toekomstigs. Door middel van een werkstuk wordt een moment van een proces dat in het verleden ontstaan is vastgelegd, maar omdat er sprake is van een beweging is er al een verwijzing naar hetgeen in het verschiet ligt.

De schilderijen die u hier ziet hangen komen uit de reeks „Gaia“. Gaia was de vruchtbaarheidsgodin. Als u dat toevallig niet zou weten zou u dat meteen bedenken bij het zien van deze schilderijen. Ik mag u niet onthouden dat de inspiratie voor deze serie uit Haamstede stamt, waar Gabriële op het strand verschillende „figuren“ vond: verroeste ijzerdraden omhuld met zand en. Deze voorwerpen inspireren haar eerst tot tekeningen en daarna ontstaat de eerste Gaia, hoewel uit werk van voor die tijd blijkt dat zij eerder een volumineuze maar toch echt vrouwelijke figuur had weergegeven. Een duidelijk voorbeeld dus van een proces uit het verleden dat op een andere manier en in een gewijzigde vorm terugkeert in het heden en ongetwijfeld in de toekomst weer anders tot uitdrukking zal komen.

Een van de oudste overblijfselen van vruchtbaarheidssymboliek in Europa zijn gelegen op Malta en het tegenoverliggende eiland Gozo, waar zich restanten bevinden van tempelcomplexen gewijd aan de godin van de vruchtbaarheid. Dat komt tot uitdrukking in de vijf ronde vormen, een hoofd, borsten en dijen. Ook al zijn het ruïnes, van deze tempelrestanten straalt een enorme kracht uit. Datzelfde geldt ook voor de Gaia-serie van Gabriële Musebrink. Het gaat haar ook om het vastleggen van die Kracht, om het vastleggen van de krachtige bewegingen die de vorm van Gaia uitstraalt. Niet de vorm is mooi maar de kracht die de vorm uitdrukt. Het doet er daarbij niet toe denk ik als dit werk gevoelens van erotiek,van overweldigd te worden of mogelijk van angst oproepen. Er straalt in ieder geval kracht uit en daarnaast beweging. Die beweging iut zich ondermeer in het feit dat de Gaia’s de neiging hebben nog groter te worden en volumineuzer dan ze zijn door buiten de rand te willen kruipen en daardoor uit te breiden.

Of Gabriële nog meer Gaia’s zal maken? Het zal mij niet verbazen als zal blijken, dat voor haar de serie „afgerond“ is en zij zich inmiddels weer op een ander thema gestort heeft, want ook met thematiek will zij in beweging blijven.
Toch kann gesteld worden dat ook met de andere series er sprake is van een herkenbaar handschrift van de kunstenares.

Laat u zich vooral niet uit het veld slaan wanneer u met deze werken op het eerste oog niet goed uit de voeten komt om het plastisch uit te drukken. Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat ik dit werk de laatste tijd meerdere malen gezien heb en ik heb daarbij ontdekt dat dit werk een steeds grotere aantrekkingskracht op mij uitoefent. Zoekt u dus niet meteen naar schoonheid, die komt vanzelf wel als u besluit na vandaag terug te keren naar deze galerie om vaker naar de Gaia’s van Gabriële te kijken. Als u daarbij dan ontdekt dat er vragen boven komen waar u antwoord op wilt hebben zal dat de kunstenares zeker tot tevredenheid stemmen: dan is immers een dialoog ontsta
Galerie Mavin | Den Helder | Niederlande | 1998

"At a time, in which the German "established" painters are drumming up so loudly in the media that their noise is earsplitting, it often is difficult to detect the fine sounds at all. One cannot be but surprised that through all this fuss such silent works like those of Twombly, Kirkely or Raetz are noticed and estimated according to their true value at all. It gives us great satisfaction and creates hope ... (Gabriele Musebrink´s) paintings require patience, a second, a third look before they unfold themselves in their intensity (...) nothing, not even the colours that shape the painting, are self-evident. They are material – aesthetic consequences, enforced by the subject. (...) The illusionistic picture is stripped of its concreteness, an archetypical manifestation so becomes visible. Pictures breathe the freshness of newly fallen snow. Abstraction´s modes of expression hereby are being extended in favour of a graphism of poetry, a writing down of generally applicable structures of thinking."
Prof. Werner Nekes |  Mülheim(Ruhr)/Germany | 1996

"Light and dark areas are balanced, the colour, however, very grave: determined by the contrast of love (red colour) and death (black colours). The painting shows an experienced and controlled but passionate artistry of high quality."
art historian | Geneva and Zofingen / Switzerland
(about a painting of the series "Dämmerung" – twilight) | 1996

„Gabriele Musebrink chooses a mode of expression at times uncontrolled, then again very careful, not to exceed the limits of painting. She conveys a universe in constant transformation, the bubbling up of lava, torrential thunder storms, cruel Aeolian powers in furious agitation. (...)“  
A.S. Ionescu |  journalist for the newspaper "Cotidiann" | Bucharest/Romania | 1995

"In any case the exhibition depicts a truely artistic act, these twenty-six paintings, named Efemeride (transitoriness), a slightly imponderable and timeless title, provokes the eye of the visitor to an uncomfortale and contradictory dialogue about topics, that have always been on people´s minds as for example: presence and eternity, transitoriness and permanence, man and his fate, good and evil, beauty and ugliness, the possible or the impossible (... ) The universe, presented to us by the artist, is a totally personal universe, but integrated into ours as an entirety, in which the most important elements of nature are very strongly characterized like water and fire, soil and air. Therefore we said that the paintings of the artist are not "objective" paintings, but one of the ideas, in which the "eye closed to the outside world, awakes to the inside world, (...)"
N. Penes |  journalist of newspaper "Vremea" | Bucharest/Romania | 1995